Sach-mat.

Nie dzwonię, nie piszę, nie rozmawiam z nim, koniec. Jeśli wiem, że jest na imprezie albo w barze nie idę tam. Mnie to zajęło jakiś rok. Szczęściary wychodzą z tego w 2 tygodnie, 2 miesiące, 2 dni. Myślałam, że zawsze na jego widok będzie mnie skręcało, będę zazdrosna o jego nową, ale nie.
Przeszło mi. Jesienią spadły liście, zimną śnieg (...) Minęło.Czasem kiedy myślę o tym, co robiłam żeby go zdobyć, żeby mnie kochał, myślę o tym i jest mi wstyd..
No bo... Dlaczego to ja mam płakać? Przecież to on stracił mnie, dziewczynę która go kochała jak nikt inny. Czemu ja mam cierpieć? Przecież to on traktował mnie jak śmiecia, więc powinien umierać z bólu. Czemu ja mam się starać? Przecież to on zjebał, a jakby nie patrzeć ja robiłam to już wiele razy. Czemu to ja mam o nim myśleć? Przecież to on powinien się zastanawiać jak mnie odzyskać. Czemu to ja mam mu sprawiać okazję do odzyskania mnie.. Przecież to on ma ci wysilić...

TRACISZ JĄ, TO SIĘ O NIĄ POSTARAJ, BO JAKBY NIE PATRZEĆ ONA ROBIŁA TO JUŻ WIELE RAZY. 

Który już raz robię to samo? przeglądam stare wiadomości  i wspominam chwile w których znaczyłam dla niego wszystko.  Przypominam sobie sposób jego pisania, te nieśmiałe początki. Analizuję każdą wypowiedź jakbym chciała znaleźć błąd, którego nie zauważyłam , a który znaczył wiele. Śmieje się, bo wspominam moment gdy krótkie ' do jutra'  było zapewnieniem kolejnego spotkania.  Ale już wystarczy.
Usunę wszystkie wiadomości. No dalej. Za czym ja jeszcze tęsknię!
Dałam radę?  NIE. WSZYSCY WIEMY DLACZEGO.


I szczerze wam powiem, że nadzieja to najgorsze skurywsyństwo jakie wyszło z puszki pandory..

// MIELNICKA.